Guus Willemse & Lazy Jack

Guus Willemse & Lazy Jack is een nieuwe Nederlandse band, geformeerd rond ex-Solution en -The Jury zanger/bassist Guus Willemse.

De Groningse groep Solution heeft een aantal fantastische platen gemaakt, maar was geen band die zich focuste op de hitparade, al waren er enige bescheiden hitjes (waaronder ‘It’s only just begun’, ‘Divergence’ en ‘Runaway’). Gesteld kan worden dat elke liefhebber van Nederpop/rock wel een of meerdere albums van Solution in de platenkast heeft staan.

Een andere band waar Guus Willemse deel van uitmaakte was The Jury. Op de palmares van deze band staat helaas maar één album, ‘Nothing But The Truth’. Er werd veel opgetreden met het geweldige repertoire. Sommige nummers zijn tijdloos en worden nu door de nieuwe band Guus Willemse & Lazy Jack opnieuw gebracht. Een enkeling denkt dan een onbekend nummer van Solution te horen, zo goed zijn de songs van The Jury!

Solo scoorde Guus in de jaren 80, als Gus Williams, een hit met zijn eerste single ‘Canyon To Canyon’. Ook een tijdloos nummer, zeker in de USA, waar dit nummer nog vrijwel dagelijks op meerdere radiostations is te horen. Het bleek een 'oorwurm' te zijn: heb je dit liedje op een dag gehoord dan krijg je het de rest van de dag niet meer uit je hoofd.

En dan is er nu, december 2019, ‘Guus Willemse & Lazy Jack’.

Bij de oprichting was er eerst de gedachte om deze band simpel ‘Guus Willemse Group’ te noemen, of ‘Guus Willemse Band’, maar dat zou geen recht doen aan de kwaliteiten van de bandleden. Stuk voor stuk professionele musici waarvan drie van de vier werken als muziekdocent en bandcoach. Ook hebben ze allemaal al in meerdere bands gespeeld, ze kennen dus het klappen van de zweep.

Allereerst is daar de zoon van Guus, Erwin Willemse, op de basgitaar en achtergrondzang, samen met Guus de oprichter van deze nieuwe band. Op drums hebben we Ferdi Schaap; als drummer is hij de backbone van de band en zorgt hij voor een stevige basis, zodat de harmonieën en melodieën goed tot hun recht komen. Gitarist is Frank Wolff. Deze veelzijdige musicus is sinds zijn afstuderen aan het conservatorium, in 2013, zeer actief; hij schrijft, zingt en speelt in verschillende bands, zoals ‘Wooden Soldiers’ en ‘N.O.R.A.’.
Tot slot dan
René Isarin, toetsenist en zanger. Met uitermate veel plezier is hij bendelid van ‘Lazy Jack’. Hij doet daar, volgens hem, geen virtuoze solo’s, maar legt zich met hartelust toe op het harmonisch inkleuren van de liedjes, een achtergrond stem hier en daar en het regelmatig weglaten van noten.

Youtube: https://youtu.be/BrAk2DSdSmc, opname van Friends Ain't No Lovers tijdens Countdown Cafe.

De live-foto's zijn van Frank Wiesman, de overige foto'szijn van Stefan Heijendael.

Voor een uitgebreide versie van de bovenstaande biografie zie onder de onderstaande foto's.

band zijkant tn Guus Willemse Lazy Jack 4 foto Stefan Heijdendael guus voor

tn Guus Willemse 2 foto Stefan Heijdendael1 tn Erwin Willemse 2 foto Stefan Heijdendael1 tn Ferdi Schaap 2 foto Stefan Heijdendael1 tn Frank Wolff 2 foto Stefan Heijdendael1 tn René Isarin 1 foto Stefan Heijdendael                                                   erwin beste ferdi drummer guus opzij rene en guus frank guus en kees frank en erwin 

 

Guus Willemse & Lazy Jack is een nieuwe Nederlandse band, geformeerd rond ex-Solution en -The Jury zanger/bassist Guus Willemse.

De Groningse groep Solution heeft een aantal fantastische platen gemaakt, maar was geen band die zich focuste op de hitparade, al waren er enige bescheiden hitjes (waaronder ‘It’s only just begun’, ‘Divergence’ en ‘Runaway’). Gesteld kan worden dat elke liefhebber van Nederpop/rock wel een of meerdere albums van Solution in de platenkast heeft staan. Een citaat van één zo'n liefhebber: “Solution uit Groningen heeft met deze plaat destijds haar 'masterpiece' afgeleverd. Symphonische Rock van buitengewone klasse. Ik heb inmiddels meer dan duizend platen/CD's in de kast staan, maar Cordon Bleu ligt nog altijd bovenop.”

Een ander album, ‘Fully Interlocking’, is een tweede masterpiece.

De groep nam afscheid met een meesterlijk live dubbelalbum. Op het podium liet Solution een wat steviger geluid horen dan op de platen, waarbij gitarist Jan Akkerman zelfs een half jaartje meedeed (ook te horen op het album ‘Cordon Bleu’). Ook in Engeland was, en is, Solution populair. Het al genoemde album ‘Cordon Bleu’ werd daar opgenomen in de Rocket Studio's, onder leiding van Gus Dudgeon, de legendarische producer van Elton John. Nog een stukje namedropping: bij het In Memoriam-concert voor Jim Capaldi, in Londen, speelde Gary Moore het nummer ‘Evil Love’ geschreven door Guus met tekst van Jim Capaldi. Enige tijd na dit concert overleed ook Gary Moore, wat dit liedje een nóg diepere lading geeft.

Een andere band waar Guus Willemse deel van uitmaakte was The Jury. Op de palmares van deze band staat helaas maar één album, ‘Nothing But The Truth’. Er werd veel opgetreden met het geweldige repertoire. Sommige nummers zijn tijdloos en worden nu door de nieuwe band Guus Willemse & Lazy Jack opnieuw gebracht. Een enkeling denkt dan een onbekend nummer van Solution te horen, zo goed zijn de songs van The Jury!

Solo scoorde Guus in de jaren 80, als Gus Williams, een hit met zijn eerste single ‘Canyon To Canyon’. Ook een tijdloos nummer, zeker in de USA, waar dit nummer nog vrijwel dagelijks op meerdere radiostations is te horen.Het bleek een 'oorwurm' te zijn: heb je dit liedje op een dag gehoord dan krijg je het de rest van de dag niet meer uit je hoofd.

En dan is er nu, december 2019, ‘Guus Willemse & Lazy Jack’.

Bij de oprichting was er eerst de gedachte om deze band simpel ‘Guus Willemse Group’ te noemen, of ‘Guus Willemse Band’, maar dat zou geen recht doen aan de kwaliteiten van de bandleden. Stuk voor stuk professionele musici waarvan drie van de vier werken als muziekdocent en bandcoach. Ook hebben ze allemaal al in meerdere bands gespeeld, ze kennen dus het klappen van de zweep.

Allereerst is daar de zoon van Guus, Erwin Willemse (1967), bassist, docent basgitaar en bandcoach. Samen met Guus is hij de oprichter van deze nieuwe band.

Erwin is een gevalletje appel – boom. Als kind ging hij met zijn moeder en broertje geregeld mee naar concerten en festivals waar zijn vader optrad. Er was thuis een zeer ruime platencollectie (vinyl!) en een kamer vol muziekinstrumenten. Op zijn kinderkamertje draaide hij muziek van onder meer Steely Dan en Peter Frampton, afgewisseld met kinderliedjes en hoorspelen, alles door zijn vader op tape opgenomen.

Met basgitaar spelen begon hij stiekem, wanneer hij alleen thuis was; hij was negen of tien jaar oud. Later speelde hij met toestemming en weer later kreeg hij de permanente beschikking over een van de bassen waarmee zijn vader nog op het podium had gestaan en platen had opgenomen.

Bandjes op school en tijdens en na zijn studie aan de universiteit volgden. Funk, soul, dance, hiphop, dance-classics, covers: een brede waaier aan stijlen. Toen hij 35 was zag hij eindelijk in dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan en stortte hij zich op een conservatoriumstudie basgitaar. In 2006 studeerde hij af en sindsdien geeft hij les, coacht bands, speelde in een reeks bands en op sessies, in gelegenheidsbands en als invalbassist. Op een aantal tracks en albums nam hij de basgitaarpartij op. Gedenkwaardig was de ervaring om – in 2011 - naar Tel Aviv te vliegen, te repeteren op de dag van aankomst met de componist/pianist/zanger Dudu Yzhaki en de eveneens ingevlogen drummer Artis Orubs en ‘s avonds in Jaffa in een volle kroeg het repertoire (dat ze die week zouden opnemen voor een plaat) te spelen.

Dan is daar Ferdi Schaap (1984), drummer en docent drums.

Zo'n 20 jaar geleden begon Ferdi als muzikant. Met drums was het liefde op het eerste gezicht. Van jongs af aan was hij al geboeid door ritme en patronen, wat werd gevoed door de brede muzikale smaak van zijn ouders en grootouders.

Als drummer is hij de backbone van een band en zorgt hij voor een stevige basis, zodat de harmonieën en melodieën goed tot hun recht komen. In die rol kan hij dat versterken, maar moet hij ook voldoende ruimte bieden. Die delicate balans is wat hem betreft het magische van muziek, wat hem boeit en inspireert; het is die magie die hij graag wil overbrengen op anderen als hij op het podium zit, of als hij lesgeeft.

In 2010 is hij afgestudeerd aan het Conservatorium van Utrecht als uitvoerend en docerend musicus.

Daar leerde hij Erwin Willemse kennen en zat hij in de klas bij Frank Wolff.

Sindsdien is hij actief als docent drums bij Het Muziekpand (Berkel en Rodenrijs), Muziekschool Vijfheerenlanden (Vianen) en Muziekschool Ceres (Utrecht).

In de afgelopen jaren heeft hij in vele bands gespeeld, variërend van Jazz tot Britpop en van Americana tot Fusion.

Gitarist is Frank Wolff (1985), componist, gitarist, zanger en muziekdocent. Al op zeer jonge leeftijd kwam Frank in aanraking met veel verschillende soorten muziek. Zijn vader was een groot muziekliefhebber en draaide platen van John Coltrane tot Joni Mitchell en van Ravel tot Frank Zappa. Dit zijn invloeden die je nog steeds terug hoort in Frank’s eigen composities. Deze veelzijdige musicus is sinds zijn afstuderen in 2013 zeer actief; hij schrijft, zingt en speelt in verschillende bands, zoals ‘Wooden Soldiers’ en ‘N.O.R.A.’.

Als 5e man René Isarin (1965), toetsenist en zanger.

In 1977 kreeg René van zijn ouders een Eminent elektrisch orgel, nadat een tante de Philicorda van zijn grootouders (aan hem beloofd) voor zijn neus had weggekaapt. Van het orgel, inmiddels een wat serieuzere met ritmebox, was het in 1982 een logische stap naar een tweedehands monofone Micromoog synthesizer, met een Copycat bandecho.

Lang verhaal kort, de liefde voor toetseninstrumenten zat er vroeg in en ging nooit weg. Hij is de enige in de band die niet ook actief is als muziekdocent.

Mooiste achievement op het gebied van compositie en uitvoering voor René was de prijs voor ‘Beste Filmmuziek’ op het korte filmfestival ‘Kaliber35’ in München in 2013. Robin Weijers en hij maakten daar in 35 uur de film ‘Little Man’.

Met uitermate veel plezier is hij bendelid van ‘Lazy Jack’. Hij doet daar, volgens hem, geen virtuoze solo’s, maar legt zich met hartelust toe op het harmonisch inkleuren van de liedjes, een achtergrond stem hier en daar en het regelmatig weglaten van noten.

Omhoog

Deze website maakt gebruik van cookies Lees hier meer over het gebruik van cookies